Beste mensen, ik heb er flink de P in. (Ik kan hier wel met beukennootjes gaan strooien, maar we blijven natuurlijk een nette club!) Vandaag heeft de C1 namelijk een totaal onnodige 2-3 nederlaag geleden tegen Swift C2. En ondanks de 4-0 overwinning van AJAX gisteren en de 1-0 winst van ons mooie Zondag 1, is mijn humeur hierdoor toch nog steeds beneden NAP.
OK, het spel van de C1 was vooral in de 1e helft niet om over naar huis te schrijven, maar zelfs dan nog 4 à 5 open kansen die er helaas niet ingingen. Het was echt zo’n dag van de voetbalclichés, want je begrijpt het al, als je zelf niet scoort, doet je tegenstander het wel. En ja hoor, Swift kwam vlak voor rust, uit een van ons oogpunt gezien buitenspel positie, op 0-1. Gesterkt door de nodige omzettingen, tactische aanwijzingen en peptalk tijdens de rust, kwam de C1 getergd en beter uit de kleedkamer. Twee klassieke frommel doelpunten van Hamza el Habri brachten ons op een dik verdiende 2-1 voorsprong. Er leek vanaf dat moment niets meer aan de hand. Geen vuiltje aan de lucht. Overwinning in de tas. (Als we het toch over clichés hebben!)
Echter, daarna ontspon zich een bizarre wedstrijd. Swift liet vanaf dat moment alle tactiek voor wat het was en ging opportunistisch en hartstochtelijk aanvallen. Op een gegeven moment werden zelfs drie van onze aanvallers gedekt door welgeteld één(!) verdediger van Swift. Het leek dan ook een kwestie van tijd dat de 3-1 op het scorebord zou komen. De gemiste open kansen waren namelijk niet meer op één hand te tellen. Maar desondanks sloeg ook nu het noodlot weer toe. Een Swift-speler wist zich over rechts moeiteloos een doorgang te verschaffen tot ons strafschopgebied. Hieruit viel de gelijkmaker. Direct daarna hadden wij weer de kans om het zo vlak voor tijd definitief af te maken, maar ook nu faalde helaas één van onze forwards voor open doel. Een ander voetbalcliché zegt dan, dat als je niet scoort, je het ook niet verdient om te winnen. Die regel kende Swift ook. Uit een corner werd fraai de 2-3 ingekopt.
Daarna restte ons nog een paar vervelende minuten. Robin Romer werd door een Swift-speler hard tegen zijn hoofd(!) geschopt en moest hierdoor het veld verlaten. Ondanks verwoede pogingen van onze kant ging de bal er niet meer in. Het geluk was vandaag blijkbaar niet aan onze zijde. Daarnaast stond er vandaag een kanjer van een keep bij Swift in de goal. En het moet gezegd worden, Swift speelde het spelletje in die laatste minuten ook gewoon slimmer. Temporiserend en tijdrekkend werd de overwinning door hen binnengehaald. Ze toonden hiermee aan toch nèt iets meer deze wedstrijd te willen winnen dan wij. Al met al een leerzame zondagochtend.
Was het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee, er waren gelukkig ook lichtpuntjes. De 2 doelpunten. Af en toe mooi positiespel en flitsende aanvallen. En ondanks dat onze aanvallers hopeloos faalden in de afwerking, creëerden we wel de hiervoor benodigde kansen. Dat laatste biedt hoop voor de toekomst. Daarnaast lukt het onze jongens om, datgene wat van ze gevraagd wordt, ook steeds vaker in praktijk te brengen. Dat behelst naast goed positiespel en omschakeling ook teamgeest en vechtlust.
Bij onze club wordt er terecht veel nadruk gelegd op het opleiden en leren. Ik ben daar zelf een zeer groot voorstander van. Verliezen hoort daar uiteraard ook bij. En toch zit deze nederlaag mij dwars. Dat komt vooral door de manier waarop er verloren is. Ik heb daarom, zelfs na het schrijven van dit stukje, nog steeds zwaar de P in. Afijn, volgende week wacht Parkstad C1 uit voor de beker. Dan is alles anders en beginnen we weer overnieuw. Hopelijk lukt het dan wel en wordt de nare nasmaak van vandaag weggespoeld.
Erwin Wolters (Leider C1)
