Ik heb twee kinderen voetballen bij Arsenal.
Beiden zijn voorstopper.
Mijn dochter Thirza in de MB1 en mijn zoon Yaron in de C1.
Hun taak is het om het leven van de spits van de tegenstander zo zuur mogelijk te maken.
In praktijk betekent dit dat ze de bal van de spits moeten afpakken om vervolgens deze af te spelen aan een van de middenvelders van hun team.
Zij doen dat beiden met verve.
Opvallend is hun verschil van wedstrijdinstelling.
Mijn dochter, groot en krachtig gebouwd, houdt zich bewust in bij kleiner geschapen tegenstanders; “ik zou ze wel eens ernstig kunnen blesseren”, is haar verklaring voor deze houding.
Mijn zoon echter, klein en fragiel van bouw, is bereid om zijn doel te bereiken met gevaar voor zowel zijn eigen als wel de ledematen van zijn tegenstander.
Zo weloverwogen en bedachtzaam als mijn dochter is, zo meedogenloos is mijn zoon.
Als ouder doet het mij goed in het licht van de geschiedenis van de mensheid, dat ook na mij alles bij het oude blijft.
Overigens verloren zowel mijn dochter als mijn zoon hun wedstrijd afgelopen weekeinde, respectievelijk met 5-1 en met 2-1.
Groet Jeroen.
